Het geluid dat niemand ziet

Geluid op het werk wordt nog vaak beoordeeld aan de hand van één norm: 80 dB(A). Blijft het daaronder, dan lijkt er weinig aan de hand. Maar wat als juist dit ogenschijnlijk onschuldige geluid wél energie, concentratie en duurzame inzetbaarheid onder druk zet? 

Een teamoverleg in een open kantoor.
Een alarm op de achtergrond.
Twee collega’s die iets bespreken bij de koffieautomaat.
Een deur die telkens dichtvalt.

Niets overschrijdt de norm 80 dB(A) in de Arbowet. En toch loopt aan het einde van de dag de energie leeg.

Jarenlang hebben we geluid op het werk vooral benaderd als een veiligheidskwestie. De norm van 80 dB(A) bood houvast. Boven die grens: actie. Daaronder: acceptabel. Die benadering heeft gehoorschade in klassieke lawaaisectoren aantoonbaar teruggedrongen. Maar de werkvloer is veranderd. En met die verandering verschuift ook het geluidsvraagstuk. Minder machines, meer mensen. Minder piekbelasting, meer continue prikkels. Gesprekken, meldtonen, open ruimtes, hybride werken. Geluid is niet verdwenen, het is diffuser geworden – en daarmee sluipender.

In december 2025 onderstreepte de Sociaal-Economische Raad dat nieuwe inzichten laten zien dat ook geluid onder de wettelijke norm...